Δωρεάν μεταφορικά σε όλες τις παραγγελίες!

Δωρεάν μεταφορικά σε όλες τις παραγγελίες!

10 μαμάδες περιγράφουν τη στιγμή που το μωράκι τους ξεκίνησε να περπατά

Ας είμαστε ρεαλιστές για λίγο. Τα μωρά ξοδεύουν αρκετό χρόνο κάνοντας απολύτως… τίποτα! Μας χρειάζονται για όλα, οπότε είναι φυσιολογικό για τους γονείς να χαίρονται ακόμα και με το παραμικρό επίτευγμα. Ακόμα και η πιο απλή τους κίνηση είναι λόγος για πανηγυρισμό! Ωστόσο, μεταξύ των πιο συναρπαστικών και αξέχαστων στιγμών, είναι τα πρώτα βήματα του μωρού. Δέκα μαμάδες είπαν πως ένιωσαν όταν παιδί τους ξεκίνησε να περπατά και συνειδητοποιήσαμε ότι πρόκειται για ένα μικρό βήμα για τα μωρά και ένα τεράστιο άλμα για τους γονείς!

Οταν ένα μωρό κάνει τα πρώτα του βήματα, μπορεί να διαφέρει από παιδί σε παιδί ακόμα και στην ίδια οικογένεια. Κάποια παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν και ξεκινούν την… προσπάθειά τους από τους 8-9 μήνες, ενώ κάποια άλλα θέλουν το χρόνο τους και είναι απόλυτα φυσιολογικό να περιμένουν ένα χρόνο μέχρι να ξεκινήσουν το περπάτημα.

Οταν το κάθε μωράκι ξεκινάει την προσπάθεια για να περπατήσει, νέα συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού καταβάλουν τους γονείς. Από την άλλη, τα μωρά έχουν υψηλά ποσοστά ενέργειας, απεριόριστες κινήσεις και… πτώσεις. Αρκετές πτώσεις θα λέγαμε, αλλά μην ανησυχείτε είναι φυσιολογικό.

Μαμά #1

«Η κόρη μου ξεκίνησε να περπατάει στους 10 μήνες. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Προσπαθούσε να περπατήσει για έναν μήνα. Το συναίσθημα να βλέπω να περπατάει και το πρόσωπό της ήταν αλήθεια απίστευτο. Ο γιος μου περπάτησε στους 13 μήνες. Έλειπα για πέντε μέρες και όταν γύρισα διέσχισε όλο το σαλόνι για να έρθει σε μένα. Το καλύτερο δώρο καλωσορίσματος!».

Μαμά #2

«Το μεγαλύτερο παιδί μου δεν περπάτησε μέχρι τους 17 μήνες. Πίστευα πραγματικά ότι κάτι πάει στραβά, ενώ πήγα και στο γιατρό για εξετάσεις. Αποδείχθηκε γι’ άλλη μια φορά, ότι η κόρη μου δεν επρόκειτο να κάνει τίποτα μέχρι να μάθει ακριβώς τον τρόπό για να το πετύχει. Καθόμασταν στο σαλόνι και από το πουθενά στάθηκε στα πόδια της και πήγε στο δωμάτιο κρατώντας ένα παιχνίδι. Έκλαψα και ένιωσα μία ανακούφιση. Μετά από αυτό δεν έπεσε ποτέ και δεν σταμάτησε να περπατά».

Μαμά #3

«13 μήνες ακριβώς. Ήταν μία στιγμή περηφάνιας και φόβου σε ένα. Η μητέρα μου, ο σύζυγός μου κι εγώ βρισκόμασταν όλοι στο σπίτι. Περπάτησε ως την κουζίνα εκεί που κρατάμε το φαγητό της.

Μαμά #4

«Η κόρη μου ξόδεψε τους πρώτους 2,5 μήνες της ζωής της στο νοσοκομείο και είχε δύο σημαντικές επεμβάσεις ανοικτής καρδιάς στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι γιατροί της μας προειδοποίησαν ότι ίσως υπάρξουν σωματικές καθυστερήσεις λόγω της κατάστασης. Παρόλο τα όσα πέρασε όμως δεν την κράτησε πίσω και ζήσαμε ένα μικρό «θαύμα.

Ηταν περίπου 10.5 μήνων και στεκόταν, κάνοντας ένα βήμα την εβδομάδα. Τελικά τη βάλαμε μπροστά σε έναν καθρέπτη και ξεκίνησε να περπατάει και ήταν ακριβώς το κίνητρο που χρειαζόταν. Μέχρι σήμερα είμαι τόσο ευγνώμων για κάθε βήμα που κάνει!

Μαμά #5

«Τα δυο μου παιδιά άρχισαν να περπατούν περίπου στους 14 μήνες. Το καλύτερο κομμάτι σε αυτή την ηλικία ήταν ότι η κόρη μου δεν είχε βγάλει ακόμα όλα τα δοντάκια της, είχε λίγα μαλλιά και είχε αυτό το φανταστικό χαμόγελο την ώρα που έκανε τα πρώτα της βήματα. Ο γιος μου απλώς χτύπησε, έπεσε, χτύπησε λίγο ακόμα και σηκώθηκε».

Μαμά #6

«Ο γιος μου ξεκίνησε να περπατάει στους 9.5 μήνες. Είναι ευχάριστο και τρομακτικό ταυτόχρονα. Ακόμα θυμάμαι το χαμόγελο στο προσωπάκι του!».

Μαμά #7

«Η κόρη μου άρχισε να περπατάει περίπου 11 μηνών, τη στιγμή πριν ο σύζυγός μου κι εγώ φύγαμε για διακοπές χωρίς εκείνη. Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που μπορούσαμε να το δούμε. Είχε κάνει βήματα και προσπάθησε να περπατήσει για αρκετό χρόνο, οπότε ήμασταν χαρούμενοι που δεν συνέβη όσο λείπαμε. Περπάτησε γύρω από εμάς και ήταν το ίδιο ενθουσιασμένη με εμάς!».

Μαμά #8

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο γιος μου έκανε τα πρώτα του βήματα. Ο σύζυγός μου κι εγώ γονατίσαμε στο νηπιαγωγείο. Είχαμε εξασκηθεί να τον αφήσουμε να στέκεται μόνος του. Θα τον σήκωνα, θα τον άφηνα να κρατήσει την ισορροπία του και με το σύζυγό μου θα τον ενθαρρύναμε να περπατήσει. Μέχρι εκείνη την ημέρα έπεφτε συχνά, αλλά εκείνο το ξεχωριστό απόγευμα έκανε τρία βήματα. Κοίταξα τον άντρα μου και τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα χαράς. Ήμασταν τόσο ευγνώμονες που το ζήσαμε αυτό σαν οικογένεια. Είναι μία από τις πιο χαρούμενες αναμνήσεις μου!».

Μαμά #9

«Δεν ήμουν εκεί… Βρισκόμουν στη δουλειά. Οχι ότι νιώθω μία πικρία τέσσερα χρόνια μετά. Όχι, καθόλου…».

Μαμά #10

«Αυτό μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, αλλά δεν θυμάμαι τα πρώτα βήματα της κόρης μου. Θυμάμαι περίπου την εποχή που ξεκίνησε τις προσπάθειές της και μετά τη θυμάμαι να περπατάει, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι τη στιγμή ακριβώς που την είδα να περπατά. Με κάνει αυτό κακή μητέρα;».

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0
Το καλάθι σας

Γράψου στο Newsletter

Κερδίστε €10 Εκπτωτικό κωδικό γνωριμίας!

Συλλέγουμε το Email σου σύμφωνα με την πολιτική απορρήτου του ABO Shop